21 Nisan 2012 Cumartesi

Kendimiz.

İnsanlar vardı.
Hep anlattılar, durmadan anlattılar.

Bazılarının ailevi problemleri vardı; çözümsüzdü.
Bazılarının en büyük dertleri sevgilileriydi; acınasıydı.
Bazılarının babaları yoktu; dua etmekten başka çare yoktu.
Bazılarının hayatı meydanlarda bağırarak geçiyordu; gurur doluydu.
Bazılarının hedefleri ulaşılmazdı.
Bazıları parasızdı.
Bazıları evsizdi.
Bazıları yalnızdı.
Bazıları terketmişti.

Dinledin. Ve küçümsedin.
Çünkü biliyordun:
Çünkü, en çözümsüz ailevi problem seninkiydi.
En çok sen acınası olmuştun hani, sevgi dilenirken belki.
Sadece sen uyumayıp dua etmiştin geceleri baban için; "Tanrım! onu benden alma."
Senin meydana indiğin gün devrim olacaktı.
En ulaşılmaz hedef seninkiydi. Seninki tam cehennemin dibindeydi.
Sen cebindeki son parayı vermiştin işte o küçük çocuğa, parasızlık bu demekti.
Sen koşmuştun o lacivert gökyüzünün altında, nereye gideceğini de bilmiyordun. İşte evsizlik buydu.
Kapısını çalacak kimse de bulamamıştın ya, yalnızlık ne demek iliklerine kadar o an anlamıştın.
Sonra herkesi ve her şeyi arkanda bırakmıştın ya. "İşte terketmek!"

İnsanlar vardı.
Hep anlattılar, durmadan anlattılar.
Dinledin. Ve küçümsedin.
Çünkü biliyordun.
Ancak işin içine sen girdikten sonra canlanırdı her şey, ondan sonra hayat bulabilirdi sadece.

Sen yoksan, her şey ölüdür.
Sen yoksan eğer, her şey sadece koca bir hiçten ibarettir.
Kendini çok sev.

3 yorum:

  1. 'ben'lik duygusu ancak bu kadar güzel anlatılırdı sanırım çok güzel yazı olmuş

    YanıtlaSil
  2. senin kadar iyi değil. teşekkür ederim :)

    YanıtlaSil
  3. bende teşekkür ederim :)

    YanıtlaSil