24 Temmuz 2012 Salı

Burada kimse yok, burada sadece ben varım.

"Ama sen üzülüyorsun, burada bir sorun var."


Ben her şeyi kendi başıma yapmıştım, çünkü.
Çünkü, bu siktiğimin 19 yılında, hiçbir şey kendiğinden gelişmemişti.
Hiç süprizlerle karşılaşmamıştım.
Her şey, her zamanki gibi, beklediğim gibi olmuştu.
Kötü de olmuştu.

"Ben de artık mutlu değilim bayım, artık ben de kaybettim."

Ben mutlu değilsem, kimse mutlu olamaz.
Ben kaybedersem, bir keresinde, çok büyük, bir daha asla kaybedemem.
Ben kaybedersem, sadece tek bir kere için, gerçekten çok büyük, bir daha hiç kimse kazanamaz.

"Bu sefer nereye koşuyorsun?"

Birgün kaçabilmenin ihtimaliyle, cebinde biriktirdiğin bütün şehirleri tükettiysen,
O siktiğimin hiçbir yolu o "yuva kokan ev"e ulaşmıyorsa,
İçine çektiğin her oksijen parçacığı canını sadece biraz daha yakmaktan başka bir halta yaramıyorsa, 
Yaptığın eylemin adı "kaçmak" değil, "koşmak" oluyor.
Ciğerlerin patlayana kadar.
Ciğerlerini patlatmak ister gibi.

Burada sen yoksun.
Burada korktuğum duygularım yok.
Burada hiçlik yok.
Burada algı yok.
Burada kimse yok, burada sadece ben varım.

Burada gece yok.
Burada güneş yok.
Burada koşmam gereken duygularım yok.
Burada yalnızlık yok.
Burada insanlar yok.
Burada sadece ben varım.

23/07/2012

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder