18 Aralık 2012 Salı

Kafatasım ve İçindekiler: -2-

Gözyaşım telefonun ekranına damlamıştı.
Büyüteç görevi görüyordu ve ben yüzünün fotoğrafını yansıtan ışıkların altındaki teknolojiyi görebiliyordum.
"Böyle gidemez" dediğimizden beri teknoloji hayatımın içine tahmin ettiğimden daha fazla dahil olmuştu.
Dokunacak bir şeyim yoktu artık senden kalan ve ben sanal verilerle uyuyordum; onları dinliyordum, onları izliyordum.

Her şeyi bir kenara koymuştum ve kendi kendimle bir şekilde başetmeye çalışıyordum.
Her şeyi bir kenara koymuştum ve hissettiklerime güveniyordum.
Her şeyi bir kenara koymuştum ve ne istiyorsam onu yaşamaya çabalıyordum.

Çünkü birgün hepsinin biteceğinden emindim, elimde olsa bitmesin isterdim.
Ama bir sabah uyanacaktım ve hiçbir şey hissetmeyecektim, fotoğraflarına heyecanlanmayacaktım, mesajlarını okumak istemeyecektim, aramayacaktım, anlatmak istemeyecektim, merak etmeyecektim.

Öyle de oldu.
"Keşke seni daha fazla yaşasaydım."

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder