3 Aralık 2012 Pazartesi

Kafatasım ve İçindekiler

Çok uzun süredir yazmayışımın, içimde cümleler değil boşluklar biriktirdiğini farkettiğim anlardan birini yaşıyorum.
Kafamda beliren cümlelerin hikayeleştiği zamanları arkamda bırakıp, kafamda yanıp sönen kelimelerin ışıklarının dev karanlıklarda kaybolduğunu görüyorum.

Artık acı çekmiyorum.
Sadece neler olup bittiğini anlamaya çalışıyorum;
"Sorun yok, her şey oldukça iyi. Peki nerede eksiklik?"

Hiçbir şey hissedememenin kötü hissettmekten daha iyi olduğu kanısından biraz önce vageçtim.
Hissedememek, çok uzak bir yükseklikten kendini aşağı bırakmak gibi.
Çok uzun bir süre yere düşüyorsun, canın yanmıyor belki, biraz da özgür olduğunu sanıyorsun.
Ama bir an gelecek ve yere çakılacaksın, kemiklerin birbirine geçecek, nefesin kesilecek ve yine başa döneceksin; biliyorsun.

Şimdi, sadece kendimi oyalıyorum.
Şimdi, sakinleşmeye çalışıyorum.
Şimdi; en baştan yaratılmak için bekliyorum.
Yere çakılacağım elbet, biliyorum.


2 yorum:

  1. Bende yere cakilacagimi düsündügüm günlerdeyim. Birlikte cakilalim ne dersin? :)

    YanıtlaSil