10 Şubat 2014 Pazartesi

his

-kulaklık-

Sırtımı dikleştirdim.

Bana söylediğin bütün şarkıları biriktirmiştim.
Kilometreler yürüdüm dinlerken. Bir şey hissetmedim.

Üzerinden bir zaman geçiyor.
Heyecandan, kafanı kaldırıp bakamadığın surat artık sıradanlaşıyor.
Her gördüğünde "Burada ilk..." ikilisiyle başlayan cümleyi kurduğun kaldırım taşı önünden geçerken bir şey hissetmiyorsun.
Girmeye korktuğun mekanlara, oturmaktan çekindiğin banklara, yanaşamadığın insanlara
içindeki huzursuz hissizlikle bakıyorsun göz ucuyla.
Duymaya  katlanamadığın, dayanamadığın şarkıyı dinleyebiliyorsun gözlerin yaşarmadan.

Üzerinden biraz zaman geçiyor.
Aynı insanı izleyerek öğrendiğin bütün jestler ve mimikler kayboluyor birer birer.
Reflekslerin zayıflıyor, en çok kullandığın kelimeyi değiştiriyorsun, tepkilerin başkalaşıyor.

Üzerinden bir zaman geçiyor.
Ezbere bildiklerini hatırlamakta güçlük çekiyorsun. "Neydi?"
Bulmaya çalıştıkça daha çok unutuyorsun ve en sonunda hepsini terkediyorsun.

Artık üzerinden bir zaman geçti.
Bak buradan sen de geçmiştin.
Görünce bir şey hissetmedim.

Sırtımı dikleştirdim.