12 Eylül 2015 Cumartesi

ö2

-kulaklık-

Bütün kavgalarım bir gecede bitti. Artık üzerine savaştığımız, kanımızı akıttığımız, öldürüp öldürüp dirildiğimiz topraklarda değiliz. Ayağa kalk.

Yüzüme bir rüzgar vuruyor ve her şeyi siyah beyaz görmeye başlıyorum.
Yukarı bakıyorum hep. Boynum ağrıyor, önemsemiyorum.
Konunun bütünlüğünü bulutun birinde kaybettim.
Acı çekmediğimden beri renklerim kayboldu.

Sana anlatamam.
Bir kere o kadar canım yandı ki, kemiklerim kırıldı.
Bir kere o kadar canım yandı ki, gittim parmağımı kırdım.
Gözümden bir yaş damladı, teknoloji yansıması ekranların ardından gördüm
ve dokunamadıkça daha da renklendim.
Aklı nasıl karışmaz insanın?
Aklın nasıl?

Kafamı çevirdiklerim gitti, gözünün içine baktıklarım var.
Seni sonsuza kadar izleyebilirim.
Yüzüne, ellerine, kollarına ve sırtına her zaman güvendim.
Ama asla benimle konuşmanı istemiyorum.
Kafanın içindekine ve ağzından çıkanlar/çıkacak olanlar için emin değilim.
Susalım, tamam.

Konu bütünlüğünü aklının içinde kaybettim.

Bunları düşündükçe,
o kadar özlüyorum ki, canını yakmak istiyorum.

Ama yine de savaşlarımız bitti artık.
Akacak daha fala kanımız yok.
Göğsümdeki harfleri al.


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder