19 Nisan 2015 Pazar

en.iyi

Bazen elimden gerçekten daha iyisinin gelemeyeceğini düşündüğüm zamanlar,
sakince bir alt sokağa geçerim ve elimi çakmağımı aramak için çantama atarım.

Karşıma ölüm çıktı, yaşlı bir adamı ziyaret etmek istediğimde
üzerinde isminin yazdığı bir mermer taşına gözlerimi dikiyorum artık.
Bunu anlatabilmenin başka bir yolu yok galiba.
Bazen sabahları uyanıyorum ve herkesin ne kadar kabalaştığını görüyorum.
Ellerime bakıp yüzden geriye doğru sayıyorum o zamanlar.
Ben mi zayıfladım diye düşünüyorum mesela, saymaya devam ediyorum.
Beceremezsem dersi ekip eve dönüyorum.
En iyi tanıdığımı düşündüğüm bir yüze bakıyorum günlerdir.
Ben onun hayatındaki birilerine ya da bir şeylere oranla daha güvenilir biri değilim.
Ben onun her zaman en çok ve en iyi ve en rahat ve en anlı açık güvenebileceği insanım diyorum.
Kendini kime kapattı o zaman diyorum, bakıyorum saymayı daha bitirmemişim.
Çok boğulcak gibi olduğum zamanlar tavana dalmış bir şekilde buluyorum kendimi.
Boynum dalışımın derinliğiyle doğru orantılı olarak ağrımaya başladığında
gecenin çok da iyi geçmeyeceğiyle ilgili bir öngörüm oluyor.
Kitapları pek yarım bırakmam ama yarım bıraktığım filmler geliyor aklıma o zaman.
Her şekilde vakit geçmeye devam edecek ve ben uyumamaya devam edeceğim çünkü.

İçimde durmadan büyüyen o siyah şeyin birgün büyümeyi durduracağını,
ve benim bir, iki, beş yıl önceki içimde siyah bir şey büyütmediğim günlere döneceğimin düşüncesi
beni her şeyden ve herkesten daha çok yordu, yalnızlaştırmaya da devam ediyor.
Ama bunları  hiçbiri önemli değil, önemli olan benim kendimi nerede gördüğüm.
Dibini kazabildiğim her çukuru severim ben.

Düşünmeyi artık bırakmanın ve kafamın içinde beni kendi kendime konuşturan
her dibi kazıtan mevzunun aslında gözlerimi bile yaşartamayacak kadar
küçük
önemsiz
manasız
olduğunu kabullenmenin
bana istediğim her şeyi verebileceği ihtimalinin fikri,
beni kollarımdan sıkıca tutup sarsıyor. Ama o fikrin asla suratına bakmıyorum.

Ben bu konuşulan dili anlamıyorum.

Kuşlar hava kararınca nereye gider?
En baştan başlamak istersem bir serçeye sorarım.
Sonra da giderim, varsayalım.
Bazen ayakkabılarını giyinmek kendini bir savaşa hazırlamaktan daha iyi bir seçenek olabilir.
Çünkü.